– Praca psychologa jest tutaj wielopłaszczyznowa. Z jednej strony mamy wiele sytuacji interwencyjnych, na przykład nagłe pogorszenie stanu zdrowia pacjenta, dekompensacja, z powodu której pacjent trafia do oddziału w ciężkim stanie. To jest moment bardzo dużego lęku zarówno u pacjenta, jak i u rodziców. Moja rola jest tutaj interwencyjna – stabilizująca stan psychiczny pacjenta oraz regulująca emocje rodziców. Interwencyjną, arcytrudną sytuacją jest śmierć dziecka, albo bardzo ciężki stan zdrowia, kiedy z dużym prawdopodobieństwem przewidujemy, że ten stan będzie się pogarszał i rokowania są negatywne. To moment, który w psychologii nazywamy żałobą antycypacyjną u rodziców. Tutaj ważna jest rzetelna informacja ze strony lekarzy oraz regulacja emocjonalna rodziców i uruchamianie ich zasobów adaptacyjnych przez psychologa. W procesie żałoby nie możemy unikać trudnych emocji. One są wpisane w ten proces. Możemy w sposób adekwatny towarzyszyć, wspierać w momencie mierzenia się z bólem i cierpieniem po stracie dziecka – opowiada specjalistka.
Psycholog uczestniczy w pracach zespołu transplantacyjnego
W Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu psycholog wchodzi w skład zespołu kwalifikującego pacjentów do transplantacji. Rodzice otrzymują od niego informacje, jak rozmawiać z dzieckiem o transplantacji. – Bardzo często muszę rozbroić lęk rodziców przed tym, co na temat choroby mogą powiedzieć dziecku. Później jest czas oczekiwania, podczas którego potrzeba dużo wsparcia. Kolejnym etapem jest sama transplantacja. To nie jest koniec historii. Ciągłość opieki psychologicznej po transplantacji jest również bardzo ważna. To czas, w którym często zaczynają się różne trudności, zwłaszcza związane z zespołem stresu pourazowego – opowiada dr Rojewska.
Dodaje, że najtrudniejszy jest moment czekania, kiedy stan pacjenta się pogarsza, często jest niepewny. Podobnie jest w przypadku dzieci na mechanicznym wspomaganiu krążenia, z wysokim ryzykiem powikłań.
Zdjęcie: Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu
